meditation over a photo خلسه ای در تصویر

My love, my sweet love,
I’m meditating over your photo,
تو
My love, my sweet love...
تو ... تو
به من گفتی تا که دل دریا کن، بند گیسو وا کن
سایه‌ها با رویا، بوی گل‌ها
که بوی گل، ناله مرغ شب تشنگی‌ها بر لب
پنجه‌ها در گیسو، عطر شب‌بو
بزن غلطی اطلسی‌ها را برگ افرا در باغ رویاها
بلبلی می‌خواند سایه‌ای می‌ماند، مست و تنها ...
I want to be the breeze, I want to be the breeze
playing with the curls of your black and shining hair
and the dizzy specks of dust
softly dancing on your skin
I want to be your clothes
feeling the shape of your body while you walk,
getting warm by every touch,
every friction with your curves,
نگاه تو، شکوه‌ی آه تو، هرم دستان تو
گرمی جان تو، با نفس‌ها
به من گفتی تا که دل دریا کن، بند گیسو وا کن
ابر باران‌زا شب، بوی دریا
به ساحل‌ها، موج بی‌تابی را
در قدم‌های پا، در وصال رویا
گردش ماهی‌ها، بوسه ماه ...
I want to be your view, some nature made by God, where your lovely eyes can rest
to be able to reflect such a wondrous light of love

نوبهار

مژده یارا که نوبهار آمده است

آواز هــَـزار و گل و باغ آمده است

برخیز و پیاله ای به بزم و شادی برگیر

کاندوه گذشت و آغاز سرور آمده است

تو و سیستم (به زبانی بسیار ساده)

با وجود اینکه جهان پیرامون ما بسیار پیچیده است، و با وجود اینکه احتمال دارد ابعاد دیگری نیز داشته باشد اما فرایند ها به نظر می رسند که شکلی یکپارچه داشته باشند و از قوانین علت و معلولی پیروی کنند. بگذارید اسم این شکل یکپارچه که روابط علت و معلولی (کنش و واکنش) در آن هست را سامانه (یا همان سیستم) بگذاریم.
این درک، کار ما را در تصمیم گیریهای زندگی بسیار ساده می سازد چون می توانیم از تمام آن پیچیدگی ها صرف نظر کنیم و بگوییم: می می دانم که sigma F = 0
یعنی از هر دست بدی از همان دست هم می گیری، یعنی هر کاری که به محیط اطرافت کنی، محیط اطراف هم معادل همان کار را به تو بر می گردانند. عکس آن هم صادق است، یعنی هر کاری که محیط به تو وارد می کند، تو هم جواب آن را می دهی.
خیلی ساده و تکراری به نظر آمد؟
خوب آره. ساده است ولی ما همین جا هم گیر داریم. در طرز فکری که ما با آن بار آمده ایم یک همیشه یک ایده آل وجود دارد و یک وضع اسف بار. یک مجرم وجود دارد و یک انسان کامل. بیشتر مواقع که با خود  فکر می کنیم، مجرم فرد دیگر است و ما انسان کامل. وقتی در جمع صحبت می کنیم به طرز عجیبی خودمان هم جزو مجرمان جا می دهیم و مجرم می شود جامعه ما و انسان کامل تبدیل به جوامع دیگر می شود. فکر می کنم لازم نیست راجع به وضع ایده آل و وضع اسف بار هم مثال بزنم.

اگر در تشریحی که در بالا اشاره شد، با من هم رای هستید، این بدان معناست که طرز فکری که ما با آن رشد کرده ایم، علی رغم نکات مثبتی که دارد، یک ضعف نیز دارد و آن درگیر کردن ذهن ما با یک بازی روانی است. ما انرژی منفی می دهیم و طبق قانون فوق انرژی منفی هم جذب می کنیم. مسایلی که اطراف ما اتفاق می افتد مجرم ندارد و انسان کامل نیز مسئله ای مبهم و غیر واقعی است. اتفاقات پیرامون ما یک سری پدیده هستند که از یک قانون کلی پیروی می کنند.

در زندگی "تو" هستی و "سیستم". به این دلیل که تو فردیت خودت را باور داری و شعور و درکی منحصر به فرد برایت صادق است. دیگران، افراد خانواده، دوستان و دشمنان، غریبه ها، همه و همه چیزهای دیگر، همه با هم ترکیب می شوند و این "سیستم" را به وجود می آورند. پس تو هستی و سیستم. تبادل می کنی. اگر بعد زمان را در نظر بگیری، سرنوشتت پیدا می شود. اگر بعدهای دگر را بشناسی و در نظر بگیری، احساسات، خوبی و بدی (که آگاهانه و شعور تو تشخیص داده) پیدا می شود. خوبی و بدی خیلی ساده است. اگر تو فکر می کنی خوبی یا کاری که می کنی درست است، پس خوبی. بگذار دیگران روی بعد های خودشان تصیمی بگیریند. همه قضاوت های آنها، اتفاقات بین تو و سیستم نیست. اتفاقات درون خود سیستم است که از تو جداست.

نقطه اتصال این مباحث طرح شده این است که تو اگر چیزی در زندگی می خواهی، ابتدا باید روی شعورت کار کنی (طرز فکرت را درست کنی) و آن را به شکلی بازسازی و ترمیم کنی که دستش بتواند خواسته تو را بگیرد. بعد از این مرحله آماده شدن، خودت را جمع و جور کنی و روی بدست آوردن چیزی که می خواهی تمرکز داشته باشی و برای آن بکوشی. سیستم هیچ دلیلی ندارد که خواسته ات را به تو برنگرداند و اصلا در این موضوع صاحب اخیتار نیست و دلبخواهی کار نمی کند.